Voor haar installatie Multiversum I en II filmden Dyane Donck en Jake de Vos een improvisatiesessie van Lunapark, die ze vervolgens verwerkten, hercomponeerden en monteerden. Donck over Multiversum: “Normaliter zie je van een concert alleen de uitvoering. Aan ieder concert gaat echter een heel traject vooraf, dat meestal verborgen blijft voor publiek maar eigenlijk net zo interessant is. De muziek/geluiden die het publiek niet hoort vormen een soort onzicht-/onhoorbare parallelle werelden rond die ene zichtbare realiteit van het concert. Deze andere werkelijkheid willen de makers in de vorm van een nieuwe compositie zicht- en hoorbaar maken. Geluidsopnames van repetities van ensemble Lunapark vormen het bronmateriaal waarmee is gecomponeerd. Tegelijk met het geluid is echter ook het beeld opgenomen. Alle beslissingen wat betreft montage zijn in eerste instantie vanuit muzikale overwegingen genomen. De beelden die te zien zijn, zijn dus direct het gevolg van muzikale beslissingen. De term multiversum verwijst naar het idee of concept dat er naast het zichtbare universum waar we in leven nog veel (volgens sommigen oneindig veel) andere universa zijn waarnaar verwezen wordt als parallelle universa.”

Multiversum van is deze week zien in Museum Speelklok in Utrecht, in het kader van de Gaudeamus Muziekweek

Voor Lunapark barst het seizoen weer los op vrijdag en zaterdag: dan treden we op tijdens The Night of the Unexpected. In The Night plukt Lunapark zijn klinkende bloemen weer eens dwars door de tuinen en bossen van de muziek. Zo kun je het je nu niet meer voorstellen, maar was het vroege minimalisme van Philip Glass tegelijkertijd een revolutie in eenvoud (door de herhalingen van toonladderfiguren) én in complexiteit (door de onvoorspelbare patronen). Dat geldt in hoge mate voor de serie stukken die hij aan het eind van de jaren zestig schreef, zoals Music In Similar Motion. Daarin beperkt Glass zich voor het eerst tot de minimale middelen waarmee hij later maximale bekendheid zou behalen. Lunapark laat horen dat de jonge Glass na veertig jaar nog steeds buitengewoon verfrissend klinkt.
En in de zomer werkte Arnold Marinissen aan muziek voor Olivetti 82, een nieuwe film van Joggem en Hidde Simons. Dit materiaal vormde een startpunt voor Olivetti, een compact stuk dat bestaat uit vier deeltjes, waarin weliswaar flarden muziek uit de film voorkomen, maar dat grotendeels op zichzelf staat. Centraal in het stuk staat de Fender Rhodes, met zijn onderkoeld krachtige klank een echt podiumdier. En o ja: voor de liefhebbers spelen we ook nog een song van Aphex Twin.

Lunapark in The Night Of The Unexpected: vr 9/9 in Paradiso, Amsterdam; za 10/9 in Muziekgebouw, Eindhoven.