Komend concert

Za 31/3 Muziekgebouw aan ’t IJ
World Minimal Music Festival: warm-up

Met Asko|Schönberg, Klang en Tom Trago

Lees hieronder meer

Nieuws

Lunapark

onverwachtse bochten & uitzicht op de blauwe lucht

apr. 2011

Smeltkroes van pop en klassiek

Het Parool, Erik Voermans

Er staat ‘klassiek’ boven deze recensie, maar er had net zo goed ‘pop’ kunnen staan. Het nieuwe Nederlandse ensemble Lunapark, opgericht door slagwerker Arnold Marinissen en componist Anthony Fiumara, maakt geen dwingend onderscheid. Want goeie muziek is goeie muziek. Op de debuut-cd Flim van Lunapark staan acht bewerkingen van elektronische muziek van Richard D. James, alias Aphex Twin. Ook de titeltrack Flim is van zijn hand. Fiumara vertaalde de elektronische klanken van Aphex Twin naar piano’s, wat voor helderder contouren van de melodie zorgt. Beats van dj StriCt zorgen ervoor dat het even superstrakke als ranke mechanische ritme gehandhaafd blijft. Erg goed zijn ook de bewerkingen van stukken als Jynweythek ylow, waarin Aphex Twin zich liet beïnvloeden door Cage en Satie. En zo komen klassiek en pop op een natuurlijke wijze samen. Dat Lunapark graag een link legt met de tegendraadse New Yorkse Bang on a Can-scene, leidt geen twijfel, gezien de aanwezigheid van werk van David Lang en Michael Gordon. Gordons lndustry voor cello en elektronica is trouwens het prijsstuk op deze fraaie cd. lndustry begint met een zachtmoedig tertsenmotief, maar voert geleidelijk naar een apocalyps van vervorming en dissonantie. Hoogst indrukwekkend. De uitvoeringen zijn om door een ringetje te halen.

Frisse beats: NRC-recensie Flim

ferris
NRC Handelsblad, Jochem Valkenburg

Aphex Twin staat bekend als vernieuwende dj en producer van elektronische dancemuziek. Zijn nummers zijn uitzonderlijk creatief en vaak opvallend complex. Geen wonder dus dat hij ook populair is bij liefhebbers en beoefenaren van ‘ernstigere’ muziek. Wie googlet, vindt uitvoeringen van Aphex Twin-tracks door ensembles als London Sinfonietta, Alarm Will Sound en jazztrio The Bad Plus. Ook componist Philip Glass waagde zich al eens aan een Aphex Twin-bewerking. Lunapark, onlangs nog openingsact van het World Minimal Music Festival, sluit op zijn eerste cd aan bij deze kleine traditie. Anthony Fiumara, mede artistiek leider van het gezelschap, bewerkte een aantal Aphex Twin-tracks voor levende muzikanten. Dat is voorbeeldig gedaan en ook voortreffelijk gespeeld. De naïeve ondertoon van nummers als ‘Avril 14th’ en ‘Jynweythek ylow’ krijgt op ‘live’ instrumenten een diepe melancholische dimensie. Het vrolijker ‘Flim’, titeltrack van de cd, blijft mede dankzij de inzet van frisse elektronische beats griezelig dicht bij het origineel. De stap naar de andere opgenomen stukken, waaronder energieke postminimalistische composities van Michael Gordon en David Lang en het raadselachtig voortklepperende percussiestuk ‘Guts II’ van Arnold Marinissen, is eigenlijk maar klein.

Uitsnede uit universum klinkt op in duister Observatorium

Brabants Dagblad, René van Peer:

Gisteren vormde Atlas Eclipticalis een hoogtepunt in het Eclips Festival, dt in TIlburg wordt gehouden. Het werd uiterst geconcentreerd gespeeld door het Brabantse ensemble Lunapark.


IMG_0496

Het was alsof je met een telescoop het uitspansel langsging. Van tijd tot tijd hoorde je clusters van tonen, die soms per toeval samen leken te vallen, maar ook de indruk van patronen konden wekken. Zulke sterrenhopen werden afgewisseld met stiltes van wisselende lengte, onderbroken door een paar tikken op slagwerk of een gonzend akkoord van de contrabas. Het idee van patronen werd versterkt doordat de musici van Lunapark zich verspreid over de zaal opgesteld hadden: de klanken kwamen overal vandaan.


IMG_0510

In dit universum dat van toeval aan elkaar leek te hangen, was er één element dat alles bijeen hield. Een man die het verloop van de tijd aangaf door met elke arm beurtelings een halve cirkel te beschrijven, goed zichtbaar door de rode led-lichten die hij in zijn handen hield. In de helder akoestiek van de zaal kwam deze betoverende muziek wondermooi tot haar recht.

Atlas Eclipticalis

cage
Morgen, zondag 10 april om 14.30 uur, speelt Lunapark speciaal voor het Eclips Festival in Tilburg het werk Atlas Eclipticalis (1962) van John Cage. Speciale gast is de danser/choreograaf Eddy Becquart, die Lunapark als een menselijke klok gaat dirigeren. In het voorprogramma voeren we werk uit van Louis Andriessen, Arnold Marinissen en Anthony Fiumara.

Vanaf de vroege jaren vijftig maakte Cage vaak gebruik van visuele modellen bij het componeren. Die objets trouvées (Cage was een groot bewonderaar van Marcel Duchamp) gebruikte hij als raster, waarin hij met toevalsoperaties het grote verloop kon schetsen, zonder zich te hoeven verliezen in controle op details. Zo’n werkwijze paste Cage ook toe in Atlas Eclipticalis. “Ik [...] bekeek de ene sterrenkaart na de andere en besloot tenslotte te werken met een aantal Tsjechische kaarten die gebonden waren als boek onder de titel Atlas Eclipticalis, ofwel ‘kaart van de grote cirkel rondom de zon’.”

Atlas Eclipticalis is een letterlijke verklanking van een stukje sterrenhemel, een ‘vertaling’ van een visueel model naar muziek. Elk van de partijen bestaat uit constellaties van noten, zoals een sterrenhemel. De noten binnen een groep mogen in iedere volgorde, voornamelijk zacht en niet als melodie, worden gespeeld. Opvallend is dat Cage voor Atlas Eclipticalis een dirigent voorschreef (dit in tegenstelling tot veel van zijn andere werken voor grote bezetting), maar deze is eigenlijk een menselijke klok. Hij draait cirkels met zijn armen, minimaal twee keer zo langzaam als de ware klokketijd. En zo beweegt het orkest zich rondom de zon, van sterrengroep naar sterrengroep. Zonder melodieën te spelen, in zacht klinkende losse punten die net zo gevarieerd en verfijnd in toonhoogte zijn als de hemellichamen in hun vormen en verschijningen.

Lunapark & Eddy Becquart / Atlas Eclipticalis
Zondag 10 april / 14.30 uur / Eclips Festival
Observatorium / Wilhelminapark 53 / Tilburg

(Vlakbij Museum De Pont en het Textielmuseum)

Lunapark @ 22tracks

22tracks
Directeur van het Amsterdamse Muziekgebouw aan ’t IJ Tino Haenen heeft maar liefst vier tracks van onze nieuwe cd Flim in zijn lijstje favorieten bij 22tracks.com gezet – in de categorie ‘contemporary’. Yes!

Flim is te koop via de webshop op deze site, of via CD Baby. En binnenkort bij iTunes, Amazon, Spotify en andere onlinewinkels en downloadsites.

World Minimal Music Festival: foto's & recensies

003
De Volkskrant, Frits van der Waa:

Neem Music in fifths van Philip Glass, in feite niet meer dan Moe d'r ligt een kip in het water, maar dan voortdurend gehusseld, zodat er een continu voortdenderende, hypnotiserende notensliert ontstaat, die nog indrukwekkender is doordat de musici allemaal gelijkop spelen.De muziek uit Kameroen blijkt, bewerkt door Marinissen, ook voortreffelijk te gedijen op elektrische instrumenten, al is het aandeel van de blazers en de zangeres even essentieel. Het nog jonge ensemble Lunapark musiceert op topniveau. Vooral de twee pianisten verleggen grenzen in Reichs Piano Phase, door de snelheid en de graduele tempoverschuiving op de spits de drijven. De 74-jarige componist, die in het gesprek na afloop nog niets aan scherpte blijkt te hebben ingeboet, zwaait het duo ruimhartig lof toe voor hun vertolking van wat hij zelf betitelt als 'a very scary piece to play'.


005
NRC Handelsblad, Jochem Valkenburg:

“Zo snel heb ik Piano Phase nog nooit gehoord”, zei een zichtbaar onder de indruk geraakte Steve Reich woensdag tijdens een panelgesprek na het openingsconcert van het World Minimal Music Festival. De virtuoos be- heerste uitvoering van Reichs klassieker uit 1967 door Toon Bierman en Ramon Lormans was één van de hoogtepunten van het festival dat nog tot zondag plaatsvindt in Amsterdam en Eindhoven. Eerder had eregast Reich samen met slagwerker en initiator Arnold Marinissen de officiële opening ver- richt door Clapping Music (1972) uit te voeren, net als Piano Phase gebaseerd op simpele faseverschuivingen die een duizelingwekkende complexiteit opleveren. Eenvoudiger en misschien ook wel iets minder tijdloos klonk daarnaast het werk van Philip Glass, mede-grondlegger van het minimalisme. Lunapark speelde Music in Fifths (1969) en Music in Similar Motion (1969) precies en lenig, met herhaalde, groter en kleiner wordende patroontjes als zichzelf eindeloos in de staart bijtende slangen.


006
Telegraaf, Frederike Berntsen:

Glass’ Music in fifths en Music in similar motion brachten de luisteraar in trance, dankzij strakke weergavens door het ensemble Lunapark. Twee toetsenisten uit de groep bogen zich over Reichs Piano phase, een knap eerbetoon aan de componist die ongetwijfeld kritisch luisterde vanaf zijn plaats in de uitverkochte zaal.


002
Het Parool, Erik Voermans:

Samen met slagwerker Arnold Marinissen klapte Reich (74) er energiek op los. Het gejuich na afloop was luid. [...] Het ensemble Lunapark zorgde aansluitend voor een indrukwekkende uitvoering van Reichs Piano phase (1967) en voor intrigerende bewerkingen van muziek uit Oeganda.


007
Foto’s: Elisabeth Melchior
Site logo
Lunapark
© 2011 Lunapark